Pablo García​

Presidente d’Honor

Nacíu en 1934 nuna familia socialista de SMRA, Pablo taba destináu al compromisu coles idees espardíes por Pablo Iglesias, defendíes por so padre José, mineru, y so madre María Fernández Rozada, carbonera, militantes de la UXT y del PSOE.

Nun son munches nin mui clares les alcordances de Pablo sobre les vivencies pasaes na Guerra Civil. Pero sí s’alcuerda mui bien de cuando so padre escapó pal monte, depués d’acabase la guerra, de cuando lu detuvieron na casa familiar y de cuando lu llevaron presu pa dellos penales hasta qu’acabó enfermando y falleciendo.

Tán tamién bien claros na so memoria los años sangrinos del primer franquismu, a lo llargo los cuales la matriarca María («socialista de raíz», como se definía a ella mesma, y exemplu de madre «gorkiana», como camienta’l fíu), ente penuries y medrana, acoyía y amparaba en casa a los del monte.

A últimos de 1948 la familia García asitióse en La Pola Llaviana, tando munchos años ensin contactu coles organizaciones socialistes.

Foi nel añu 1962, na dómina de les fuelgues de la minería, cuando se punxo en contactu con xente que taben nel Partíu Socialista y na UXT.

Daquella yá trabayaba con enfotu y maestría na profesión de zapateru nel taller que tenía nel pueblu de Los Barreros, a la vera norte de La Pola Llaviana, llugar que nun tardó en convertise nel centru neurálxicu del socialismu de la zona: Pablo (o Paulino, como tamién lu llamen), arregló una trastiendina pa la llectura de la prensa clandestina, como almacén de pasquinos y hasta como una pequeña biblioteca onde la «ayalga» más peligrosa yera’l llibru d’Andrés Saborit Asturies y sus hombres, editáu pola UXT en Toulouse nel añu 1964. Nun tardando muncho na zapatería de Pablo acabaron faciéndose tamién, en parte, los periódicos Adelante y Avance, d’orientación sindical y política respectivamente, y constituyóse’l denomináu «Grupu de Los Barreros», del que formaron parte siendo entá mui mozos munchos de los responsables del actual socialismu asturianu.

A últimos de 1969, incorpórase como vicesecretariu al Comité Provincial de la FSA-PSOE presidíu por Joaquín López y encargáu de reorganizar el desiguáu socialismu asturianu.

Pero los sos movimientos nun se zarraron n’Asturies, sinón que s’espardieron a otres partes d’España como Euskadi, Madrid y Andalucía, siendo ún de los principales entamadores de la presencia n’Asturies de los líderes socialistes Nicolás Redondo, Pablo Castellanos, Luis Yáñez, Alfonso Guerra, Felipe González, etc., que, dende finales de los años 60, veníen al Principáu pa participar nos cursos sobre’l socialismu organizaos pola FSA na sierra de Peña Mayor (a la que se llega precisamente dende Los Barreros, pel colláu de La Faya los Llobos) y a les concentraciones del puertu Tarna, na raya ente Asturies y Lleón. Yeren les mesmes feches nes que viaxaba a Francia pa contactar personalmente colos dirixentes del socialismu exiliáu, ente otros los asturianos José Barreiro y José Mata que vivíen nel país vecín, y colos que, como Purificación Tomás y Rafael Fernández, llegaben dende México pa participar nos distintos aconceyamientos socialistes.

 

Implicáu, lo mesmo que la mayor parte del socialismu asturianu, nel movimientu anovador, encumáu nel congresu celebráu pol PSOE en Suresnes, cerca de París, n’ochobre de 1974, Pablo García (Donorino na clandestinidá) formó parte de la CE de la UXT que salió del XII Congresu nel Exiliu (agostu de 1973), yá con Nicolás Redondo como primer secretariu. Dempués, ente otro, sedría Alcalde de Llaviana (Asturies) llueu de les primeres elecciones municipales democrátiques (1979-1983), conceyal nel mandatu 1987-1991 y senador designáu pola comunidá autónoma del Principáu d’Asturies dende la II hasta la VI llexislatura inclusive (1983-1999).

Amás, ye presidente de la Fundación José Barreiro —institución de la FSA-PSOE dedicada al estudiu, documentación y espardimientu de la historia del socialismu— de magar la so constitución en 1985.

Pero la biografía de Pablo quedaría incompleta dafechu si nun faláremos de lo cabal del so carácter y de la so capacidá pa movilizar a les persones del so entornu. A la so iniciativa y al esfuerzu de munchos débese, por exemplu, la tresformación d’una cabaña de pastores, nos cumbriales de la sierra de Peña Mayor, nel «Albergue José Mata», estupendamente afayáu pa la formación de la mocedá. El mesmu Pablo s’encargó d’historiar el procesu, aniciáu en 1972 y acabáu en 1990, nel so llibru La Cabaña de Peña Mayor, 1972. Albergue José Mata, 1990, asoleyáu n’Uviéu nel añu 1991.

El 14 d’abril de 2000, día de la República, l’AS de Llaviana fízo-y un homenaxe a Pablo García Fernández, consideráu yá a eses altures como ún de los sos militantes más destacaos. Esi mesmu día Pablo, republicanu de corazón, pero identificáu cola Carta Magna monárquica de 1978 a la que denoma, ensin enquivocu nengún, como «la nuestra Constitución», recibió’l títulu que probablemente-y supunxo mayor satisfacción: el de Presidente d’Honor d’aquella agrupación. Pero la vida d’esti socialista exemplar entá-y ufrió una nueva reconocencia especialmente prestosa y non menos emocionada, porque’l XXXI Congresu de la FSA-PSOE, celebráu en Xixón del 28 al 30 de setiembre de 2012, elexíalu Presidente de la más que centenaria Federación Socialista Asturiana, cargu nel que continúa anguaño.

Close Menu